Foto's met een onschatbare waarde!

Geplaatst op

Vanmorgen werd ik wakker met het idee: dinsdag vaccinatiedag. Op dinsdag komen er heel veel moeders met hun baby's naar het ziekenhuis voor vaccinaties. De vaccinaties die gegeven worden zijn bekostigd door de overheid. De moeders verzamelen zich in een gebouwtje de kliniek genoemd, waar er eerst de nodige administratie wordt verricht waarna de injecties gegeven worden. 

De meeste injecties worden intramusculair (in de spier) gegeven. Dit gaat niet helemaal volgens de manier die ik geleerd ben, bij baby's wordt bijvoorbeeld gewoon volwassen naalden gebruikt (deze gaan uiteraard heel diep bij baby's). Ik heb vandaag dus veel huilende baby's gezien. Het is mooi om de moeder-kind band te zien, in Afrika is deze heel erg aanwezig. Baby's hangen in prachtig versierde draagdoeken op de rug of buik van de moeder. Met de donkere handjes grijpen ze de felgekleurde kleding van de moeder vast. Verbaasd kijken ze dan mij aan, een MZUNGU misschien wel voor het eerst dat ze een 'blanke' zien. Verlegen zwaaien ze naar je als je tegen ze praat, in de (voor mij) paar bekende Lugandese of Engelse woordjes. Ik heb vandaag geholpen met het optrekken van de vaccins. Ik heb me niet gewaagd aan het injecteren van de vaccins. Omdat ik niet precies weet wat er wordt gegeven en waarom en omdat de techniek niet gelijk is als ik geleerd ben. Daarnaast is het niet mijn hobby om baby's te pijnigen.

Ik heb vandaag wel een blunder gemaakt. Terwijl het even rustig was in de kliniek (voor mijn idee was het totaal niet druk geweest) zei ik tegen mijn collega: 'it isn't very busy today, isn't it?'. Je had het gezicht moeten zien, niet druk vandaag? Blijkbaar was het vandaag een geweldig drukke dag met veel patienten. Oeps, sorry Afrikaanse vrienden. It's today a very busy day, what you want!

Ik ben inmiddels aardig ingeburgerd in het team van het ziekenhuis, en inmiddels kent iedereen mij zowel een beetje en ik ken ook mijn collega's. Inmiddels sta ik bekend als de 'last born of Mummy', wat zorgt voor humoristische opmerkingen van mijn collega's. Tevens leren steeds meer collega's mij Luganda, ik vind dat echt super tof om te leren. Je merkt dat je beter aansluit bij je collega's als je hen alleen al in het Luganda's probeert te begroeten.

Terwijl ik even niks te doen had vandaag, had ik mijn camera gepakt. Het was rustig op de patientenkamers dus ik zag mijn kans om foto's te maken van het ziekenhuiscomplex. Terwijl ik bezig was met foto's maken kwam er een vrouw naar me toe lopen in haar armen had ze een slapend erg ziek jongetje. 'Hé William, how are you'. Hé dat was de moeder van het jongetje wat vorig week een sonde had gekregen. 'I'm fine, but how are you, and about your baby?', was mijn stotterende antwoord. Het jongetje was afgelopen week erg achteruit gegaan. Door nog onbekend oorzaak had hij hersenschade opgelopen en was nu blind geworden. Wow, een jongetje van 1 jaar en 1 maand. Ik bedacht, hoe weten ze hier dat hij hersenschade heeft? Alleen op basis van wat men ziet met de ogen? In Nederland zou zo'n lief kind allang door de MRI of CT-scan geweest zijn om de oorzaak te achterhalen en hem proberen optimaal te behandelen. Alles zou uit de kast getrokken worden om zo'n kind een optimale behandeling te geven. De moeder vertelde dat ze vandaag naar huis gingen omdat ze niks meer gingen doen. Wow, dit kwam binnen bij zeg. Ik keek naar het prachtige donkere koppie, oogjes gesloten en dicht tegen moeder aan slapend. 'We need prayers, William'. 'I will pray for you' was mijn antwoord. Ik kreeg een levensles binnen. Terwijl ik een aantal seconden geleden nog nagedacht had over wat voor behandeling er mogelijk zou moeten zijn, zocht deze moeder een uitweg bij God voor haar lieve zoon. 'Can you please take a picture of us?' was de vraag die mijn gedachten onderbraken. Snel herstelde ik me weer en maakte een paar mooie foto's van de moeder en haar zoon. Ik liet het resultaat zien en ik zag een zichtbaar trotse moeder voor me staan. Dit raakte me.

Oké wat als het jongetje nu binnenkort overlijdt, wat zeer waarschijnlijk is, bedacht ik me. Dan zit ik straks in Nederland met prachtige foto's maar deze moeder heeft geen foto. Het was naar aanzien geen rijk gezien, de kleding was sober evenals de mobiele telefoon die op het bed lag. Ik liep in gedachte het ziekenhuis, en kwam toen op een prachtidee. Ik ga gewoon vragen aan een bodadriver of hij me naar een printshop wil rijden zodat ik de foto's kan afdrukken en aan moeder kan geven. Zo gezegd zo gedaan, 15 minuten zat ik op de boda en reden we naar de stad.

Onderweg kwamen we echt duizende mensen tegen, die allemaal weer op straat bezig waren om hun levenkost te verdienen. De printshop bleek midden in een centrum te liggen welke niet bereikbaar was met de boda. Dus moest ik te voet verder met mijn bodachauffeur. Herinneren jullie het spelletje nog dat je met een kikker een drukke straat met rijdende auto's over moest steken? Dat speelde ik vandaag dus levensecht! Het moet een leuk gezicht geweest zijn: 'een blanke dwars tussen duizende mensen, matatu's, boda's, fietsen, vrachtwagens, bussen en kruiwagens door'. Na 5 minuten waren we bij de 'printshop', een houtenhok met 2 computers en een printer erin, maar de kwaliteit van de foto's was echt goed. Daar kan geen Hema tegenop in Nederland. Na een half uur was ik weer in het ziekenhuis, en gaf ik de foto's aan de moeder. Het was een prachtig gezicht, hoe blij dat ze was met een paar foto's. Foto's met een onschatbare waarde!

Deze hele casus heeft veel impact gemaakt op mij. Je zou zo graag willen dat deze jongen een top behandeling zou krijgen en dat er gevochten zou worden voor het leven. Maar helaas blijkt dit niet mogelijk. Daarom mag en moet ik ook deze familie overgeven in Gods hand, bij Hem loopt niets uit de hand en bij Hem zijn alle dingen mogelijk! 

Foto's met een onschatbare waarde! Foto's met een onschatbare waarde!

Reacties

blog comments powered by Disqus