Spoedsectio

Geplaatst op

Terwijl ik vanmorgen opzoek was naar Phiona om te vragen wat ik vandaag kon gaan doen, kwam ik langs de operatiekamer. Voor de deur naar de operatiekamer zag ik een 3tal paar schoenen staan. Hé dacht ik, hier is iets aan de hand. Snel deed ik me schoenen uit en keek om het hoekje. Ik zag hoe de chirurg en de operatieassistente net hun steriele pak aan deden om aan een spoed sectio te beginnen. Ik vroeg of ik mee mocht kijken en dit was geen probleem. Om 5 over 9 stond ik dus al op de operatiekamer.

Binnen enkele minuten was de buik geopend en na wat getrek, geduw en gesteun werd een aantal minuten later een nieuw Afrikaans jongetje geboren. Waar ik van schrok is dat ik niks hoorde toen hij geboren was. Ook zag ik dat dit normaal gesproken donkere jongetje blauw zag. Het duurde enkele minuten voordat ik eindelijk het verlossende gehuil van een baby hoorde. Klaarblijkelijk was er geen interventie nodig of waren er geen materialen om het kindje wat te ondersteunen bij deze slechte start. De navel werd afgebonden met een latexhandschoen.

Toen het kindje gestabiliseerd was heb ik me gericht op de operatie. Ik was helaas niet de enige toeschouwer van dit tafereel. In mijn ooghoek zag ik hoe een dikke vette vlieg zijn vliegkunsten aan het oefenen was. De landingsbaan was het steriele operatiemateriaal en de reeds verwijderde placenta. Op de vloer van de operatiekamer was inmiddels een grote plas bloed ontstaan. Waar iedereen met zijn laarzen doorheen banjerde.

De theorie over moeder-kind band is nog niet overgewaaid naar Afrika. De baby wordt uit de baarmoeder gehaald en op een apart tafeltje gecontroleerd en gaat daarna direct weg uit de operatiekamer. Waar het direct wordt gegeven aan familie die buiten staat te wachten. Het kind heeft dus nog geen contact gehad met de moeder voordat het in de handen van oma geduwd wordt. 

De kersverse moeder had als anesthesie een ruggenprik gekregen. Naar mijn idee was deze niet volledig goed gezet omdat de moeder toch nog pijn aangaf tijdens het sluiten. Best heftig om te zien. Tijdens het sluiten zag ik hoe de anesthesist zijn tas aan het inpakken was en vertrok. Oké, de operatie is nog in volle gang en de anesthesist vertrekt met een naar mijns inziens (ik ben natuurlijk geen anesthesist) oncomfortabele patient? Een droge infuuslijn, who cares?

Na de operatie werd de patient naar buiten gereden (ja echt de buitenlucht) en via een super hobbelig paadje naar de patienten zaal gebracht.

Inmiddels heb ik met Phiona besproken waarmee ik het ziekenhuis kan helpen. Daaruit kwam naar voren dat er behoefte is aan materialen om baby's die slecht starten na een sectio maken te ondersteunen. Ik heb toegezegd dat het ziekenhuis deze spullen mag aanschaffen op mijn kosten, want met een paar simpele materialen kunnen de baby's makkelijk ondersteund worden. 

Vanmiddag had ik een middagje vrij. Heerlijk om even bij te komen!

Spoedsectio

Reacties

blog comments powered by Disqus