Spreekuur

Geplaatst op

Vanmorgen werd ik wakker met het idee nog een dag en dan lekker weekend. Niet dat ik het niet naar mijn zin heb in het ziekenhuis maar toch is het een heerlijk om lekker even een paar dagen vrij te zijn. De doordeweekse dagen vliegen om, meestal kom ik rond 4 uur - half 5 thuis, dan drink ik wat en praat met de andere vrijwilligers over de dag. Ik zit in een huis met andere vrijwilligers van Doinggoood, die werken in een revalidatiecentrum, een opvang voor straatkinderen en op een school. Erg leuk om de verhalen van de andere te horen en om even te ventileren met elkaar. Daarna is het tijd om voor eten te zorgen. Ja dat moet ik zelf verzorgen, dus het is vaak nog een heel gedoe om alles in huis te halen. Een goede supermarkt zit een kwartier rijden met de boda verderop, daar heb je dus niet altijd zin in. Zodoende ben ik heel creatief geworden (uiteraard met behulp van mijn mede vrijwilligers) met eieren, rijst, paprika, ui, pompoen, mango, tomaat en pasta. Na het eten, meestal zijn we niet voor half 8 klaar, is het tijd om de blog bij te werken en daarna nog een spelletje Yathzee en daarna is het weer tijd om het bed in te duiken.

Vanmorgen ben ik gestart bij het spreekuur van Dr. Sandee. Het leuke aan het werken met deze dokter is dat hij hardop denkt en zodoende kan ik mee 'klinisch redeneren'. Wat als we dit lab laten prikken, wat kunnen we dan uitsluiten en wat kunnen we verwachten? Heel tof om te leren. De patientencategorie is heel verschillend. Maar de leeftijd ligt meestal niet hoger dan 50 jaar. Dit komt door het feit dat de levensverwachting hier niet hoger is dan 54,46 jaar voor mannen en 53,1 jaar voor vrouwen. Daar schrok ik best wel van! Er komen veel kinderen naar het ziekenhuis met hoesten, koorts, buikpijn en braken. Ook komen er redelijk wat mensen met klachten ten gevolge van TBC of HIV naar het ziekenhuis. 

Vanmorgen kwam er een jongetje van ongeveer 2-3 jaar naar het ziekenhuis, hij had klachten die leken op een bacteriele infectie waarvoor hij een infuusbehandeling moest krijgen. Echter was het gezin van het jongetje niet bij machten om een opname van 5 dagen te betalen. Het krijgen van een infuusbehandeling was heel belangrijk. Daarom werd als oplossing aangedragen dat het jongetje vandaag een infuuscanule kreeg en zijn eerste gift medicatie, hierna zou hij naar huis gaan en de komende 5 dagen terugkomen voor een shot antibiotica. Oké dit mannetje staat straks dus gewoon langs de weg tussen alle stof en viezigheid met een canule welke directe toegang geeft tot een bloedvat? Ja dat bleek zo te zijn. Een dag in het ziekenhuis kost 5000 shilling

Na een aantal patienten was het rustig in de dokterspost en heb ik Mummy geholpen met het balansen van het magezijn. Alles wordt dus in een boek handmatig opgeschreven en een keer in de maand wordt de balans opgemaakt. Hier en daar wordt wat gesjoemeld met het input en output maar goed. Dit werk was redelijk saai dus zal ik jullie niet verder mee vermoeien, want dat werd ik er zelf al van. Maar ik ben niet alleen gekomen voor de leuke klusjes!

Vanmiddag zag ik dat de dokterspost weer volgestroomd was en heb ik weer meegekeken met de dokter. Na een aantal routine patienten kwamen er twee mannen binnen. Eén man strompelde wat wankel naar de stoel die gereed stond voor hem. Nadat ik probeerde iets op te vangen van de vol zinnen Luganda van de andere man, wat onmogelijk was, keek ik eens goed naar de man die tegenover de dokter had plaats genomen. Ik schatte hem rond de 70 jaar, hij bleek 48 jaar te zijn. Zijn gezicht was asymetrisch en zijn rechterkant zag er zwak uit. De bloeddruk van de man was iets verhoogd maar niet heel schokkend. Na wat motorische testjes zag ik wel dat deze man flink krachtsvermindering had aan zijn rechterkant. Mijn diagnose was CVA of te wel een herseninfarct of hersenbloeding. Het voelde ook goed toen de dokter dit op zijn papier met blokletters kalkte. Direct werd er beleid gemaakt! 'Hup zo snel mogelijk door de CT-scan zou ik voorstellen' maar als beleid stond vast: 'start anti-hypertensiva, start cholesterolremmer, start antistolling en start vetarm, zoutarm en suikerarm dieet' als laatste stond een CT-scan tussen haakjes. Nadat de dokter het hebben van een CVA aan de patient en zijn familie had uitgelegd verlieten ze de kamer gewapend met een recept en een afspraak om over een week terug te komen. Toen de patient was vroeg ik waarom er niet direct een CT-scan gemaakt wordt, 'it's very, very expensive. And they must first collect some money at home and go to an other hospital for a CT-scan'. Oké deze mensen gaan dus eerst naar huis en nee dat is geen woning met verschillende verdiepingen, kamers enzovoorts. Dit is een simpel vierkant gebouw waar men met een grotere groep leeft. Daar gaan ze geld verzamelen, wat ze waarschijnlijk niet in een kastje hebben liggen maar moeten lenen van de buren. Dan moeten ze naar een ziekenhuis die in staat is een CT-scan te maken en dan moeten ze met de CT-scan onder de arm terug komen. En wat als het een bloeding is en geen infarct? Dan geef je iemand antistolling terwijl hij actief bloedt? 

Na dat de dokter het uitgelegd had, kwam de volgende patient binnen strompelen met een grote envelop onder de arm. Een vrouw van 38 jaar presenteerde zich met rugpijn. Dit bleek al zo'n 7 maanden aanwezig te zijn. Echter was de pijn toegenomen en had de vrouw soms geen gevoel meer in de benen en was incontinent van urine geworden. Een probleem in het ruggenmerg! De grote envelop werd geopend en er kwamen grote zwarte vellen uit. Dit bleken rontgenfoto's te zijn. De rontgenfoto's werden tegen een lamp gehouden en direct werd zichtbaar dat haar lumbale wervel heel erg beschadigd was. Niet gek dat ze pijn in haar rug had en het zou ook kunnen verklaren dat ze verminderd gevoel had in haar voeten en incontinent was. Na een de foto's goed beoordeeld te hebben kwamen we tot de conclusie dat als deze vrouw een verkeerde beweging zou maken een totale een dwarsleasie zou krijgen! Dr. Sandee legde alles heel netjes uit aan de patiente en haar man, voor mij was het leuk om het het lesje van Arie Stout mijn docent pathologie, anatomie en fysiologie nog eens herhaald te krijgen in het Engels. Deze patient werd doorverwezen naar een orthopedisch chirurg in een ander ziekenhuis.

Na een aantal potjes UNO met Andrew was het tijd om met de boda het weekend tegemoet te gaan! Heerlijk! Gelukkig had er niemand van de vrijwilligers zin om te koken en gingen we lekker uiteten bij Java's. Rond 19:00 uur gingen we terug naar huis, inmiddels was het bijna helemaal donker geworden op straat. Toch was het nog enorm druk en levendig. Toch is het altijd weer confronterend om als rijke Westerling op een boda dit tafereel gade te slaan. Je ziet heel kinderen bedelen, gehandicapten liggen langs de straat met hun hand omhoog!

Soms heb je zin om je bankrekening leeg te storten hier. Vanmorgen had ik echt het gevoel 'oh je kan geen opname betalen, kom maar hier met die rekening'. Maar het is hier zo normaal en het is dagelijkse kost. Ik heb het te accepteren dat ik in een ander land ben.

Fijn weekend allen!

Spreekuur

Reacties

blog comments powered by Disqus