Laatste dag in het ziekenhuis

Geplaatst op

Vandaag was het dan echt mijn laatste dag dat ik volledig heb gewerkt in het ziekenhuis hier in Uganda. Beetje vreemd was het wel, vanmorgen zat ik op de boda en bedacht me: 'Hé over 2 dagen hoop ik in de auto te zitten naar huis'. Het voelt echt alsof je in een andere wereld zit. En de levendigheid van de straat hier zal ik wel gaan missen. Het invoegen met de auto hier gaat een stukje langzamer dan ik gemiddeld op de A16 doe, dat zal ook wennen zijn!

Toen ik aankwam bij het ziekenhuis werd ik direct begroet door mijn collega's: 'hé je was zoek maar je bent weer gevonden'! Blijkbaar hadden me gemist dit weekend! Altijd leuk om te horen! Direct gaven ze aan dat ze me gaan missen als ik naar huis hoop te gaan! Ah, ik ga hen ook missen, tenminste ik ga de Afrikaanse ervaring missen. Ik heb onwijs veel zin om weer naar Nederland te gaan. Maar natuurlijk ga ik wel het Afrikaanse missen.

Vanmorgen begon ik op de vaccinatieunit, na dat ik 10 baby's vrolijk binnen zag komen en huilend en krijsend naar huis zag gaan vond ik het mooi geweest. De vaccinatie gebeurt heel anders dan in Nederland wat ik niet echt goed kan aanzien, daarnaast mocht ik weer alleen namen opschrijven in een boek waar ik hartelijk voor bedankte.

Ik ging naarr het patientenverblijf. Hier was gelukkig meer leuk werk te doen, waar ik dan ook met plezier heb gewerkt.

Terwijl ik eventjes iets moest halen in de apotheek, zag ik een hele grote groep mensen het ziekenhuis terrein op komen lopen. Gevolgd door een witte Toyota net iets groter dan mijn eigen wagentje thuis. Ze liepen naar een klein gebouwtje, wat ik nog niet kende. Ik vroeg aan een collega wat er aan de hand was. Er bleek vannacht iemand overleden te zijn in het ziekenhuis, deze was in dit gebouwtje neergelegd op een brancard in een doek gewikkeld. De familie van deze persoon kwamen nu dit lichaam ophalen. Ik zag hoe de stoelen in de auto naar beneden geklapt werden. Daarna werd het lichaam in de auto gelegd. Zonder brancard, zonder kist maar gewoon als een zak achter in de wagen. Daarna vertrok de familie achterop een soort klein tractortje over de hobbelachtige wegen. Ik vond dit heel heftig om te zien. Ik ken geen plaats waar 'de dood' normaal is. Voor iedereen die in de zorg werkt doet een overlijden van een patient altijd iets, ook hier in Afrika. Maar in Nederland wordt iemand netjes verzorgd en op een waardige manier vervoerd. Hier in Uganda werkt dit dus ook anders.

Ik besloot op een vrij moment even naar dokter Sandee te lopen! Hij was bezig met het spreekuur, ik vroeg hem of ik mee mocht kijken. Dit vond hij heel leuk en hij legde weer vanalles uit. Er kwam een Moslimavrouw binnen en vertelde in het onverstaandbare (voor mij dan) Luganda haar klachten aan de dokter. De vrouw bleek klachten van koorts en pijn te hebben. De dokter verdacht deze vrouw van Malaria. Om hier achter te komen moest er bloedgeprikt worden. Het labformulier werd ingevuld en de patient ging naar de kassa om te betalen (wat hier altijd vooraf gebeurd). De volgende patient kwam binnen en vertelde zijn klachten. Hij bleek in de oorlog van Zuid-Sudan gewerkt te hebben en heeft daarvan een PTSD (post traumatic stress disorder) overgehouden. Terwijl de dokter het ziektebeeld PTSD aan het uitleggen was kwam de vorige patient terug. Ze bleek te weinig geld te hebben en kon dus het bloedprikken niet betalen. Terwijl de dokter een aantal aanvragen van het labformulier doorkraste vroeg ik de dokter hoeveel geld ze tekort had. Het bleek te gaan om 6000 shilling omgerekend: €1,60. Snel gaf ik aan te stoppen met het doorkrassen van de labaanvragen en gaf ik de vrouw de 6000 shilling die ze tekort kwam. Ik hoop dat uit het bloedonderzoek iets naar voren is gekomen zodat deze vrouw waardig behandeld kan worden.

Terwijl ik door de deur van de dokterskamer keek zag ik een jongetje van een jaar op 9 op de knie van een man, welke leek op zijn vader zitten. Nerveus zag ik hem af en toe naar binnenkijken met dikke tranen in zijn ogen, maar hij wilde sterk blijven hij wilde er niet aan toegeven. Want hij was een sterke jongen. Toen ze aan de beurt waren zag ik eeen grote bult op zijn rechterknie. Hij werd gedragen door zijn vader en gingen zitten. Er bleek een flinke ontsteking bij zijn knie te zitten, het abcesje wat was ontstaan moest ontlast worden. Hevig snikkend, maar niet toe willen gevend aan de tranen zat hij daar op de schoot van zijn vader. In Uganda houden ze niet echt heel veel rekening met het kind en kijkt men vaak alleen naar het probleem. 'Don't cry, it's not painful' wordt het kind vermaand. Ik denk aan mijn ervaring op mijn de kinderafdeling in het Ikazia. Daar worden kinderen netjes voorbereid op een ingreep met behulp van vele middelen. 'Waarom zou deze jongen niet mogen huilen?', bedacht ik me. Het ziekenhuis is helemaal niet leuk zeker niet als je een hele pijnlijke, warme en dikke knie hebt. En als de dokter dan nog zegt dat hij een sneetje in de wond moet zetten.... Ik probeerde het kindje gerust te stellen. 'You are a very strong boy, i know it! It's gonna be okay'. Ik zag hoe hij me aankeek. Ik zag hem denken 'hé ik mag dus gewoon huilen en deze persoon blijkt dus te snappen dat dit helemaal niet leuk is. Maar ik ben een sterke jongen!' Uit een uiterst 'onsteriel' bakje kwam een schaar en een mesje en werd de wond netjes door de dokter een sneetje in de wond gezet. En werd de knie ontlast van pus en viezigheid. Nadat de knie netjes ingepakt en kon de jongen weer naar huis uit het 'stomme' ziekenhuis. Ik gaf de jongen een compliment dat hij zo sterk was geweest. 'Thank you doctor', bracht hij zachtjes uit! Ik gaf hem een high five en hij ging vrolijk het ziekenhuis uit. Ik bleef achter met kippenvel, 'bye my friend'.

Vanmiddag gaf dokter Sandee aan dat hij vader was geworden. Ik feliciteerde hem en vroeg of hij een foto had van zijn pasgeboren zoontje. Hé jij moet hem ook zien, kom dan gaan we even naar mijn huis. Dus daar zat ik dan bij de dokter op de bank zijn pasgeboren zoontje te bewonderen. Hij gaf aan dat het voor hem heel belangrijk was dat ik in zijn huis kwam en zijn vrouw en zoon had gezien voordat ik naar Nederland vertrok. Wat een heerlijke Afrikaanse gastvrijheid!

Tja dat was dan mijn laaste dag in het ziekenhuis. Morgen ga ik nog even terug voor een evaluatie en ga ik verder mijn tas inpakken en nog een dagje relaxen. 's Nachts vlieg ik terug naar het mooie Nederland. Tja 'ontberen doet waarderen'.

Laatste dag in het ziekenhuis

Reacties

blog comments powered by Disqus