Start in het Holy Cross Mission hospital

Geplaatst op

Na een leuk weekend waarin ik een Afrikaanse kerkdienst heb bezocht was het vandaag tijd om te beginnen aan het doel waarvoor ik hier gekomen ben: 'werken in het ziekenhuis'. Vanmorgen werd ik opgehaald door Ritah en ben ik op de bodaboda naar het ziekenhuis gegaan. Onderweg genoot ik van het fantastische straatbeeld. Er is zoveel te zien op straat, waar er in Nederland een verhuiswagen wordt gehuurd om spullen te vervoeren worden hier fietsen, boda's en mensen afgeladen met spullen.

Aangekomen bij het ziekenhuis werd ik verwelkomt door Phiona, het hoofd van het ziekenhuis. Na een kennismaking bespraken we mijn programma wat ik allemaal ga doen op het project dit zijn hele diverse dingen: vaccineren, helpen van de verpleegkundigen, assisteren bij HIV / AIDS testen, outreaches enzovoort. Ik kreeg na de instructies een rondleiding door het ziekenhuis en maakte ik kennis met het personeel. Het ziekenhuis is opgedeeld in verschillende compartimenten. Een compartiment met en dokterspoli, vaccinatieruimte en een compartiment met ziekenzalen, waarin kinderen, mannen en vrouwen apart op een ziekenzaal liggen en nog andere compartimenten waar ik niet meer precies van weet wat de functies ervan waren. Ik heb met enkele patienten een praatje gemaakt, dit was fijn en mooi om te doen.

De patientenkamers zien er heel anders uit dan ik in Nederland gewend ben. Ook ziet de zorg van de patienten er anders uit, waar ik in Nederland gewend ben om de voedingsassistent 's morgens te helpen bij het delen van het ontbijt is het eten geven aan de patient in Uganda een taak voor de familie, evenals het wassen van de patient e.d.. De nurses lopen artsenvisites, geven medicatie en hebben voornamelijk een monitorende en verpleegtechnische functie. Het is heel mooi om te zien hoe men in het ziekenhuis met weinig middelen veel bereiken voor de patienten.

Na de rondleiding was het tijd om kennis te maken in de verpleegpost. Terwijl ik daar zat gebeurde er dit:

‘Een vrouw van 26 komt het ziekenhuis in lopen, je kan goed zien dat ze zwanger is, in het Lugandas vertelt ze de verpleegkundige dat er iets is, direct wordt mevrouw naar de onderzoekskamer gebracht waar dr. Sande direct haar onderzoekt. Mw blijkt bloedverlies te hebben bij haar zwangerschap. Er moet in gegrepen worden anders is moeder en kind in gevaar! Een spoedsectio! Dr. Sande vraagt of ik mee wil kijken, ik ben zo blij als een jonge hond!

Dr. Sande belt direct de anesthesioloog die ergens in het dorp is op dat ze moet komen. Ondertussen wordt er een venflon (infuus) geprikt en krijg ik een formulier in mijn hand gedrukt dat ik antibiotica en infusie moet gaan halen bij de apotheek. De dokter informeert de patient over de operatie en ik ben even later terug met de medicatie. De patient wordt in een rolstoel gezet (met 2 lekke banden en zo scheef als een hoepel) en naar de 'oparating theatre' gereden. Daar moet ik mij omkleden om op de operatiekamer te mogen komen. Dr. Sande vraagt aan mij of ik weleens een sectio (keizersnee) heb gezien, ik ben apetrots dat ik kan zeggen dat ik dit jaar 2 weekjes op het Moeder Kind Centrum heb gewerkt in mijn ziekenhuis :)! De dokter besluit dat ik hem wel kan assisteren, voordat ik goed en wel in de gaten heb dat ik echt moet assisteren en niet alleen moet kijken sta ik volledig steriel aan de operatietafel en start de operatie. De dokter legt mij precies uit wat hij doet en binnen 10 minuten is de operatiekamer vervult met het gehuil van een net geboren baby. Ik help de dokter met het aangeven van de instrumenten bij het hechten! Hierbij legt hij uit welke lagen hij hecht en welke techniek hij gebruikt.

Na dat de wond dicht is wordt de patient terug gereden naar de ziekenzaal waar het nu wachten is op de familie. Dit omdat er geen familie aanwezig is omdat de patient onderweg was terwijl ze bloedverlies kreeg. Het is dus nog wachten op de naam van de baby! Het operatieverslag wordt met de hand geschreven evenals de postoperatieve instructies.’

Inmiddels is het 3 uur tijd voor de lunch: oer Afrikaans eten. Het voelt als een droom, ik heb gewoon geholpen bij een echte keizersnee! Hoe gaaf?!

Hieronder een paar kleine foto’s (mobielkwaliteit en verkleind i.vm. slechte verbinding) van mijn dag vandaag, de bloederige foto’s zal ik jullie besparen :)!

Start in het Holy Cross Mission hospital Start in het Holy Cross Mission hospital Start in het Holy Cross Mission hospital Start in het Holy Cross Mission hospital Start in het Holy Cross Mission hospital

Reacties

blog comments powered by Disqus