De dorpen in!

Geplaatst op

Om 8:00 uur terwijl ik net op de boda zat, voelde ik mijn telefoon trillen in mijn tas. Vreemd want het was mijn telefoon met het Oegandese nummer. Snel keek ik op mijn telefoon 'Doctor Sande' had me gebeld. Snel belde ik hem terug, ondanks het vele lawaai op straat kon ik toch de volgende flarden opvangen: 'Are you already on your way to the Hospital?'. In mijn beste Engels bracht ik uit dat ik op de boda zat en er over 15 minuten zou zijn. 'We are going to the theatre now, I see you there'. Hoe awesome!? De dokter belt mij gewoon om te zeggen dat er een operatie gaat plaatsvinden. Er stond vandaag een 'outreach' gepland maar goed ik ben toch te vroeg voor de outreach dus ik besluit als ik aankom op het terrein van het ziekenhuis direct door te lopen naar de operatiekamer.

'Hi William, we've a cardiac patient here. Put on a suit and gloves and join in.' Ik vertel dat ik op outreach hoop te gaan en daarom liever niet spullen wil verspillen als ik toch maar eventjes op de OK kan mee kijken. 'Okay, it's okay'. Ik kijk mee met de OK vanachter een deur. Terwijl ik zie dat de dokter een sectio doet en terwijl het kind naar buiten komt zie ik dat de moeder wegzakt en niet meer aanspreekbaar is, ik hoor de zware moeizame ademhaling. Ik zie de paniek bij de anesthesioloog en de dokter. 'Okay William, put on a suit now and join now!' Als een malle trek ik een pak aan, dit is serieus heftig!, binnen 2 tellen ben ik binnen. 'Take care of the baby'. Terwijl ik de verpleegkundige overneem bij de baby, is de anesthesioloog over gegaan op kapbeademing en de dokter is met aan het hechten. De verpleegkundige controleert de vitale functies van de patient. Er is dus geen continue monitoring van de patient tijdens de OK! Er blijkt geen stethoscoop aanwezig te zijn op de OK dus de brancadier wordt gevraagd deze te halen in de dokterskamer even als een simpele saturatiemeter.

Terwijl dit plaatsvind sta ik daar bij een 2.5 minuten oude baby, ik probeerde mijn lesje over de 'verpleegkundige zorg bij pasgeborenen' van een jaar geleden te achterhalen. Oké punt 1: de baby huilde, goed teken. Punt 2: de huidskleur was niet blauw, great. Punt 3: de baby bewoog hevig, top. Mijn eerste indruk was: het kind had een goede start! Dat bleek ook zo te zijn aldus de verpleegkundige :)! Gelukkig stabiliseerde de moeder ook snel en kon de operatie rustig worden afgesloten. Wow, dit was me wel weer een begin van de dag!

Vandaag gaan we de dorpen in voor HIV testen en besnijdenissen. Oeganda is een land waar veel HIV / AIDS voorkomt, de bevolking kan zich gratis laten testen en de mannen zich laten besnijden. Dit tervoorkoming van HIV. We gingen met een OER oude ambulance met 9 personen! op weg naar een dorp buiten Kampala. Onderweg was er weer vanalles te zien op straat. In Uganda leeft iedereen op straat, huizen die er zijn zijn klein en somber. Als je 's morgens op de boda door de stad rijdt, zie je kinderen in keurige uniformen in groepjes naar school lopen, af en toe roept er eentje MZUNGU en dan kijken alle donkere koppies breed gebekt lachend en zwaaiend jouw kant op. Mzungu is het Lugandese woord voor 'blanke', je bent hier een bezienswaardigheid. Ook zie je moeders met baby's in de draagzak de was aan het doen, de mannen sleutelen aan hun boda of staan gezellig met elkaar te praten. Iedereen heeft wel iets wat ze verkopen want je kan alles kopen op straat! Een en al leven op straat!

We kwamen aan op de bestemming, een school waarin leerlingen vandaag gewoon les kregen Eén lokaal was leeg en dit bleek onze 'operatiekamer' te worden. Het klaslokaal is een simpel vierkante 'hok' met aan weerszijde ramen (zonder glas) en verder alleen schoolbankjes. Aan de muren hangen verdwaalde posters met uitleg over lesstof. De ramen werden aan een kant afgeplakt, de andere kant moest open blijven voor het lichtinval. Vanuit de dorpen rondom kwamen mensen om een HIV test te doen. Verschillende mannen en jongentjes zelfs vanaf 3 jaar werden besneden. Oké mensen ik ga het jullie besparen maar het is heftig. De patienten worden wel verdoofd maar alsnog is het heftig. Voor hier is het iets heel gewoons en de mannen en jongens geven vrijwel geen kick, de mensen zijn erg hard voor zichzelf! Tijdens de handeling vroeg de verpleegkundige: 'doen jullie dit ook in Nederland?' Ik zei alleen als dit medisch noodzakelijk is. 'Aha onder anesthesie zeker?'. Ja gelukkig wel, denk ik. Ja klopt onder anesthesie. 'Aha, but this way is better'. Haha ze weten het leuk te brengen :)!

Terwijl de laatste patient onder het mes is, is net de school afgelopen en de jongens vinden mijn camera heel erg interessant, dit leverde leuke kiekjes op. De schooldagen hier zijn erg lang, de school begint om 07:00 uur en eindigt om 17:00 uur, Ik kan me niet heugen dat ik zolang op school heb gezeten, toch zijn de kinderen vol energie en voetballen, rennen en klauteren ze overal! Voor dat je naar huis gaat nog even in de mango boom klimmen om een mango te halen voor onderweg naar huis: dit is Afrika. I like it!

Nadat ik uiteindelijk om kwart voor 7 bij het ziekenhuis weer aan kom, staat Desire al op me te wachten. Het is inmiddels bijna helemaal donker in Uganda. Desire is een bodabodadriver en een christen die dicht bij Gods Woord leeft! Kippenvelmomenten op de boda als hij vertelt over wat hij vandaag weer uit de bijbel heeft gelezen. Gisteren heb ik een cd van hem gekocht met liedjes gezongen door hem erop. Bijzonder!

Vlakbij het huis laat ik hem stoppen in de straat waar een jongen 'rolexen' staat te bakken. Een Rolex is een soort pannenkoek met ei, tomaat en zout erop en en typisch iets uit Uganda. Ik koop er 3 voor 4500 shilling, 1,18 euro. Ik geef er een aan Desire en neem er twee mee naar huis die ik daarna hier thuis op de bank als een versleten persoon opeet.

De dorpen in! De dorpen in! De dorpen in! De dorpen in!

Reacties

blog comments powered by Disqus